سختی شبکه بیتکوین (BTC) حدود ۱۱ درصد کاهش پیدا کرده؛ سقوطی که از زمان سرکوب ماینینگ در چین در سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰) بیسابقه بوده است. این افت در پی کاهش شدید نرخ هش و خاموشی گسترده مزارع استخراج بهدلیل طوفانهای زمستانی آمریکا رخ داد.
سختی استخراج معیاری است که میزان دشواری پیدا کردن بلاک جدید را مشخص میکند و هر دو هفته یکبار تنظیم میشود تا فاصله زمانی ۱۰ دقیقهای میان بلاکها ثابت بماند. در آخرین آپدیت، سختی از سطح ۱۴۱.۶ تریلیون به حدود ۱۲۵.۸۶ تریلیون سقوط کرد؛ رقمی که نشاندهنده خروج قابلتوجه دستگاههای فعال از شبکه است.
این افت در شرایطی اتفاق میافتد که ماینرها با فشارهای متعددی مواجه شدهاند. قیمت بیتکوین پس از ثبت سقف تاریخی ۱۲۶ هزار دلاری در اکتبر (مهر)، تا محدوده ۶۹٬۵۰۰ دلار پایین آمد. این کاهش بسیاری از ماینرها را وادار به خاموش کردن دستگاههای کمبازده، قدیمی یا پرمصرف کرد. بخش دیگری نیز تجهیزات خود را بهسمت پردازشهای مرتبط با هوش مصنوعی منتقل کردند؛ چرا که شرکتهای بزرگ فناوری قراردادهای پایدار و بازدهی اقتصادی بهتری ارائه میدهند.
در این میان، شرکت بیتفارمز (Bitfarms) نیز با اعلام خروج از صنعت ماینینگ و تمرکز بر توسعه مراکز داده مخصوص محاسبات هوش مصنوعی، رشد قابلتوجهی در ارزش سهام خود تجربه کرد.
شاخص هشپرایس (Hashprice) که درآمد ماینرها بر اساس هر پتاهش را نشان میدهد، از ۷۰ دلار هنگام اوج قیمت بیتکوین به کمی بیش از ۳۵ دلار سقوط کرده است. طوفانهای شدید زمستانی در آمریکا—خصوصاً تگزاس—هم فشار بیشتری بر شبکه وارد کرد؛ بهطوری که اپراتورهای برق از ماینرها خواستند مصرف را کاهش دهند تا برق کافی برای خانهها تأمین شود. برخی شرکتهای ماینینگ عمومی نیز کاهش بیش از ۶۰ درصدی در تولید روزانه داشتهاند.
با وجود تمامی این چالشها، کاهش سختی همیشه پیام منفی ندارد. سازوکار خودتنظیمی شبکه باعث میشود رقابت بین ماینرهای باقیمانده کمتر شده و سودآوری آنها بهبود یابد. از نظر تاریخی نیز افتهای شدید سختی نشاندهنده خستگی بازار (Market Exhaustion) بوده و اغلب پیشدرآمدی برای دورههای تثبیت یا حتی بازگشت قیمت محسوب میشوند؛ زیرا در چنین دورههایی ماینرها معمولاً برای پوشش هزینهها بخشی از موجودی خود را به فروش میرسانند.
